Забележав дека има за делови но само од поезија.
Ајде малце и прозни дела.
Да го направиме ова малку поинтересно... поврзувајте ги цитатите со вашата моментална состојба.
Сигурно во многу приказни или барем во дел од нив се пронаоѓате.

...
Почнав да размислувам што да преземам и ништо не ми паѓаше на памет. Претходната година, кога за последен пат имав распуст, бев уште дете. Со се’ со коешто со задоволство се занимавав: да стрелам со лак и стрела, да пуштам змејови и со барут да ги дигам во воздух дупките во кои се криеја полските глувци - сето тоа ја немаше некогашната привлечност, како божем еден дел од мојата душа да вепе изморен и веќе не се одѕива на гласовите што некогаш носеа радост во себе...

убава тема...и јас приметив дека има многу малку за проза, и сакав да направиме една тема и за поезија и за проза, ама ова е нешто посебно и убаво осмислено, за искажување на моменталната состојба...најс!
а извадок...малку подоцна

Омилена поезија ми е Рациновата.

Денови

Како на вратот ѓердани
ниски камења студени
така на плешти денови
легнале, та натежнале

Денови ли се - денови
аргатски маки големи

Стани си утро порано -
дојди си вечер подоцна
наутро радост понеси -
навечер тага донеси

Ај пуст да е,
пуст да би останал животот кучешки!

Роди се човек - роб биди
роди се човек - скот умри
скотски цел живот работи
за други, туѓи имоти

За туѓи бели дворови
копај си црни гробови!

За себе само 'ргај си
за себе маки тргај си -
нижи си ѓердан денови
нижи си алки ковани

нижи си синџир железен
околу вратот навезен!


Проштавање

Не ли ти кажав, не ли ти кажав,
не ли ти реков на проштавање?
Ич не ме чекај, ич не ме пекај
Белград е ламња, во Белград ја роб,
снага по туѓи палати оставам,
снага во усти несити клавам,
и дома - дома не ќе се вратам,
не ќе ги пијам очите твои
не ќе ја галам снагата твоја -
далеку негде сувата рака
по тебе, Вело, пустата мака
пуста ќе остане...

Знам оти ѓердан веќе не нижеш,
знам оти чеиз и ти не везеш,
знам, Вело, пусто остана сичко -
не ли си и ти аргатка клета?
Тутуни садиш, тутуни нижеш,
тутун таговно у монопол редиш,
ме споменуваш и ем си жалиш
денови - крепи тешки си редиш —
Величко, мори, другачко златна!

Но почуј, Вело, што ќе ти кажам!
Не ми се, Вело, жали и клети!
Подигни очи - очи засвети
онија очи, што душа горат!
Тој што ни, Вело, однесе сичко —
тој ни остави од темно темен
веков за мака - но и за борба.
Има на вој свет како нас многу!

Има ги, има - мачат се, копат,
копачи копат по темнината,
копачи копат и тунел дупат.

И има, има - радост голема
радост длабока во темнината:
да светиш, Вело, жар да се стопиш
во борба гроб ти душа не зема!

Коста солев Рацин . убаво напишано . го сакам човекот и е еден од моите омилени македонци кои твореле браво колега за песниве

...
- Ми се чини дека си играш со мене, Ландри. Има работи со кои човек не треба да си игра. Ти се молам остави ме на мире и не зборувај ми никогаш, освен кога имаш нешто да побараш од мене и тогаш јас ќе ти бидам на услуга.
- Фадета, Фадета, - рече Ландри, - не е добро ова што го зборувате, Вие си играте со мене. Вие ме мразите, а ме натеравте да поверувам во нешто друго.
- Јас! - рече таа натажено. - Што ве натерало да поверувате во тоа? ас ви понудив и ви дадов пријателство...

MI NEDOSTIGAS

ZA DA SE GORDEES SO MOITE USPESI
MI NEDOSTIGAS

ZA DA SE SMEES NA MOITE GLUPOSTI
MI NEDOSTIGAS

ZA DA SE RADUVAS NA MOJATA SREKJA

MI NEDOSTIGAS

ZA DA SE GRIZIS KOGA KASNAM

MI NEDOSTIGAS

ZA DA ME TESIS KOGA SUM TAZNA
MI NEDOSTIGAS

ZA DA ME OHRABRUVAS KOGA SUM NESIGURNA
MI NEDOSTIGAS

ZA DA IMAME BAREM USTE EDEN SPOMEN
MI NEDOSTIGAS
ZA DA MI KAZES DEKA SUM UBAVA
MI NEDOSTIGAS

ZA DA SE LUTIS KOGA NESTO TI SMETA
MI NEDOSTIGAS

ZA DA MI DAVAS PAMETNI SOVETI
MI NEDOSTIGAS

ZA PRV DA SE SETIS NA MOJOT RODENDEN
MI NEDOSTIGAS

ZA VO ZIVOTOT DA TI BIDAM SVETLA TOCKA
MI NEDOSTIGAS

ZA DA ME SAKAS BEZ USLOVI

A NAJMNOGU MI NEDOSTIGA TVOJATA PREKRASNA NASMEVKA...

I LUGETO KE SE MENUVAAT

KAKO I GODISNITE VREMINJA...

I VO SEKOJ KE BARAM

BAREM DEL OD TVOJOT SJAJ...

I ZNAM DEKA SO TEK NA VREMETO

KE PLACAM SE POMALKU I SE POTIVKO...

A TI KE MI NEDOSTIGAS SE POVEKE I POVEKE

I KE MI NEDOSTIGAS VO SITE MOMENTI,

I SEKADE KE TE BARAM,

I GOLEM DEL OD MENE

KE BIDE PREPOLN SO TEBE,

I TOJ DEL KE GI PREKIE SITE NASI SPOMENI...TAMU ZIVEAT SITE DENOVI NA TAGA I SREKJA...

ммм убаво, убаво иванче.само ќе те замолам да пишуваш на кирилица.

ок се заборавам вака добро е

иванче од кого е тоа дело ?

извадоци од "Елегии за тебе" Коста Солев Рацин

1.

„Чернеј горо, чернеј сестро!...“

Вчера си појдоф, наминаф
низ таја гора зелена
пот тиа буки високи
по килим сенки широки.

Одеф со глава замаен
наведнат, мртов, зачмаен,
одеф со грутка на срце
и каракамен на гради.

Деј гиди горо зелена!
Деј гиди водо студена!
Пилците пеат – ти плачеш,
слнцето грее – ти темнеш.

Ако ги криеш коските
на дели млади јунаци
тука што лежат по тебе
за тиа темни дубрави –
зошто ги таеш песните?
Зошто по тебе дрвјата
и на дрвјата гранките
и на гранките лисјата
шумолат скришно таговно?



3.

Два брега – двата стрмнини.
А от брег на брег танок мост.
Пот мостот вода морава –
тече и мие ранава.

Тече от векот вековит
и нова и ’се по нова,
тече, а тука маките
’се стари и ’се постари.

Тече и влече со себе
сичко што стои пред неа,
а на брегови животот
чмае у троскот зараснат!

Течи си водо студена!
Течи си – рони брегови!
Течи – и нам низ срцето
нели и крвта ни тече?


6.

Исцедете, ограбете
пот и труд и меса голи,
уста пуста затворете
да не каже оти боли.

Очи црни ископајте
да гледајат не давајте,
раци машки прекршете
срце лудо наранете.

Угаснете и светлини!
Мрак да биде – каракамен.

Има, има – в темнината
нешто живо пак да свети:
има болка на душата
има души наранети.

Болка боли – болка гори
болка пече, душа мори.
А болката кога свети –
тешко, тешко, тешко клети!

Веќе го гледа, стариот лекар. Настран измамник. Еден од толкуте производи на гнилото време во кое живееме: лошо познавање на општата астрологија, физијатријата, науката за телесните течности, лишен од секоја стручност на полето на лековитите билки и смеси. Па сепак, на таа важна положба дошол само затоа што му припаѓа на пред кусо време збогатено семејство кое ја празни државната каса. И ќе се бори да го задржи.

Во меѓувреме, од дното на просторијата допре звукот на тапаните кои зататнеа со лудачки ритам, најавувајки го Антилииното доаѓање. Место да одговори, Данте погледна кон жената. Дали слабоста која ја чувствува, желбата да го стопи своето тело со нејзиното, да потоне во неа како вртлог и да исчезне е љубов? И дали е тој истиот оној човек кој умееше да затрепери кога Беатриче само ќе поминеше покрај него? А ако се променил, зарем силата на љубовта е во состојба на така изопачен начин да ја преобрази самата човечка природа? Дали е тоа силата која нашите татковци ги протерала од земскиот рај?

Извадоци од „Заговор на третото небо“ - Џулио Леони

Ацо Шопов `Песната и годините` oд збирката `Небиднина` 1974

Твоите години и моите години –
Два брега,
Два камена,
Две небиднини.

Твоите години и моите години –
Твоите години во мојата мака,
Моите години во твоето срце.

Да си благословена најнепозната песно.
Нé изедначуваш во мудроста,
Нé израмнуваш во годините.
Да си благословена небиднино
Во времето што не знае за стареење.

Твоите години и моите години –
Наши години.

Ти одиш чекор по чекор,
Мака по мака
Низ моите години,
Јас одам чекор по чекор,
Мака по мака
Низ твоите години.
Нема крај и нема изодување.

Ти си во моето непостоење,
Јас во заговорот на твоите сништа.

Да си благословено време
Што остануваш исто,
А ние те даруваме во нашите очи
Вчера од земја,
Денес од небо,
Утре од земја и небо.

Да си благословена најнеслутена песно
Што нé изедначуваш во мудроста
Што нé израмнуваш во годините.

Твоите години и моите години –
Два брега,
Два камења,
Две небиднини.

од поетот кој најмногу го почитувам, омилената песна

Радован Павловски `ПОРАКА`

Ако умрам
Носете ме
На носилка од метафори

Никаде не спуштајте ме
Од брегот од едно море
На брегот од друго море
Одморајте ме
Растојанието нека плаче

Ако умрам
Не ми ги затворајте очите
Продолжете ја љубовта
Со безначајности слепи

Ако умрам
Мртов не носете ме во Река
Во зеницата на светот
Закопајте ме.

Луѓе гледам дека ја владеете поезијава македонска. Затоа овде ќе ве опитам. За една песна од Никола Јонков Вапцаров. Една што ми беше многу уба порано. Ама не памтам ни збор, ни како се викаше. Да ја прочитам - ќе ми текнит, а вака не.
Мојжит некој да клајт овде некоја негова, па да видам?

ах...шубоо ме потсети на овој револуционерен млад поет. Мене ми е близок до Миладиновци,само шо е посуров. Претпоставувам ја бараш оваа песна, со оглед на твоево расположение деновиве. Ја имаше во Читанката за петто или шесто одделение. Пишувал главно за работничката класа и македонскиот национален идентитет.
за вас, Пејџ,

Земја

Оваа земја,

сега што ја чекорам,

оваа земја,

која пролетен ветер ја буди,

оваа земја,

не е моја земја,

оваа земја

простете е туѓа.

В зори тргам.
По фабричен друм

безбројните
рубашки
минат.

Ние сме слеани со срце,

со ум,

но земјата... за своја не ја имам.

Над мојата земја

напролет
зраци
сеат
сјај

и грмат водопади

од сонце
над роден ми
крај

Чувствуваш длабоко

срцето на земната град

и гледаш цвеќа безбројни

скокум како раснат.

Над мојата земја

в небото
опира
Пирин

Облаците в бура

илинденски прикаски пејат,
охридскиот лазур е
бескрајно син и ширен,

а надолу уште

изгрејсонце Егеј го грее.

Си спомнам ли само –

и ете надојдува крвта

во срцето, кое

се топи од некаква нежност...

Земјо моја! Прекрасна земјо моја!...

Поена со крв,
лулеана
в метежи тешки.

од единствената негова збирка `Моторни песни`

а а а а а
Благодарам! Благодарам! ето, токму од шесто ја немав видено.
Тогаш дотичната наставничка ни рече дека не мора да ја научиме на памет, и дека не е обавезно, ама јас од кеф си ја научив.

Лелеееееее, сега ми текна на цел текст!!!!!!


Благодариме!!!!!!!!

Temptation добре ни дојде. .. и ке те замолам да ни го дадеш авторот на ова дело .. и од која книга е .. или можеби е твое ?

Fala za dobredojdeto Doors, inace pesnava e od Dimitar Miladinov a imam i nesto moe, ke stam nekoj moj stih denojve