абе да...јас мислев да ја оставам тука, а и да ја додадам у тој подфорум...така ќе ја има и тука и таму и си се совпаѓа на двете места.ама ај ќе ја оставам тука и онака сум тапа , и поима неам... :hahasto:

ти појма немаш? ајде достааа и да остави ја и на другото место . кууул

ЛОРДОВи

Лордови е напишана на ветва хартија чувана во сина кутија која била врзана со каубојска вратоврска, на насловната стои Лордови и името на Морисон.

Оригиналот содржи многу корекции и измени – сите направени од раката на Морисон.

Погледнете што сме зеле да обожуваме.

Сите живееме во градот.

Градската форма – најчесто физички, но неизбежно – е круг. Игра. Прстен на смртта со секс како центар. Вози до предградијата на градското субурбано. На работ откриј зони софистицирана мудрост и досада, детска проституција. Но во гаравиот прстен непосредно окружувајќи ја дневната деловна област постои само реална гомила живот како бедем, единствената улица живот, ноќниот живот. Заразени поединци од доларот во хотелите, во куќите со низок морал, во баровите, во заложниците, бурлески и бордели, во умирачки аркади кои никогаш не умираат, во обичните улици и улиците со целоноќни кино претстави.

Кога играта умира постанува Игра.

Кога сексот умира постанува Климакс.

Сите игри ја содржат идејата на смрт.

Бањи, барови, базен во дворот. Нашиот повреден водач склон на потење и чување тајни. Хлор од неговиот здив и од неговата долга коса. Гибок, иако осакатен, со тело на middle-weight борач. До него поверлив новинар, од доверба. Ги сакаше луѓето со сенс за животот близу него. Но повеќето од пресот беа лешинари кои слетуваат на сцената стрвејќи се по сигурниот настап на Американскиот куриозитет. Камерите во ковчегот ги интервјуираат црвите.

Потребно е големо убиство да ги тргне карпите на страна и да бидат експозирани чудните црви под нив. Животите на несреќните лудаци се обелоденети.

Камерата како сегледачки бог, го задоволува нашето тежнеење по сезнаење. Да бидат шпионирани другите од оваа висина и агол: пешаците минувајќи пред објективот како ретки водни инсекти.

Јога моќи. Да се претвориш себеси невидлив или доволно мал. Да постанеш гигантски и да ги досегнеш најдалечните ствари. Да биде променет текот на природата. Да се сместиш себеси било каде во времето и просторот. Да се повикаат мртвите. Да се егзалтираат сетилата и да бидат забележани недостапни слики, случки од други светови, во еден подлабок внатрешен разум, или во разумот на другите.

Снајперот е продолжение на неговото око. Тој убива со погубна визија.

Убиецот, заседата (напишано е the assassin, најверојатно не му се допаднал зборот атентатор...) во лет, гравитира кон подсвеста, институциски штетен инсект, налик на молец, наспроти сигурната зона, рај на ројната улица. Набрзо бива линчуван во врелата, мрачна, тивка утроба на физичкиот театар.

Модерните кругови на Пеколот: Освалд (?) го убива Претседателот. Освалд влегува во такси. Освалд запира кај станбената зграда. Освалд го напушта таксито. Освалд го убива офицер Трипит. Освалд ја облекува јакната. Освалд бидува уапсен.

Тој побегнува во филмската куќа.

Во утробата сме слепи пештерски риби.

Се постанува заматено и вртоглаво. Кожата набабнува и нема повеќе разлика меѓу деловите на телото. Продорни звуци на закана, потсмевање, монотони гласови. Ова е стравот и привлечноста да се биде проголтан.

Во сонот, куртон е навлечен на телото како ракавица. Ослободен од просторот и времето. Ослободен да се изгубиш во тековното лето.

Сонот е океански понор вронет во секоја ноќ. Наутро, будењето е нелагодно, тешко дишење, печење на очите.

Окото изгледа вулгано

Во неговата очна школка

Излези надвор

Во сета своја Брилијантност.



Ништо. Воздухот надвор

Ми ги гори очите.

Ќе ги ископам

И ќе се решам од болката.

Крцкава врела белина

Градот Напладне

Жителите на заразената зона

Се прождерени.

(Жителите на Санта Ана се оддувани во пустината)

Параат болно и скокаат во браздите.

Потрага по вода, влажност,

“влагата“ на актерот, љубовникот.

“Играчите“ – дете, глумец, и коцкар.

Идејата на шансата недостига во светот на детето и на примитивниот човек. Коцкарот исто така верува во помош од туѓа сила. Шансата значи опстој на религијата во модерниот град, како во театарор, почесто во киното, религијата на опседнувањето.

Каква жртва, по која цена може градот да биде роден?

Не постојат повеќе “танчери“, сега се опседнати. Расцепот на луѓето на актер и гледачи е централен факт на нашето доба. Опседнати сме со херои кои живеат наместо нас и кои ги казнуваме. Кога сите радија и телевизии би биле лишени од нивниот извор на моќ, сите книги и слики би биле изгорени утре, сите претстави и кина затворени, сите уметности кои се замена за егзистенцијата...

Исполнети сме со “даденото“ од потрагата на сетилата. Метаморфозиравме од лудо тело кое танцува на работ во пар очи кои зјапаат во мракот.

Ниту еден затвореник не ја повратил сексуалната рамнотежа.

Депресии, импотенција, инсомнија...еротска дисперзија во јазиците, во книгите, во игрите, музиката, и гимнастиката.

Затворениците изградуваат сопствен театар кој сведочи за неверојатната презаситеност од слободно време. Младиот морнар присилен на феминистички улоги, наскоро постанува “градска“ драга, додека за тоа време тие се нарекуваат град, и избираат градоначалник, полиција, старешинство.

Во стара Русија, Царот, секоја година гарантирал по негова лукавост и добра воља, или пак еден од неговите советници, да биде ослободен на една седмица еден казненик од секој затвор. Изборот кој ке биде пуштен се одредувал од самите затвореници на неколку начини. Понекогаш со гласање, понекогаш со лотарија, но најчесто со сила. Забележливо е дека избраниот морал да биде маг, сексуален пастув, искусен, можеби со наративни вештини, човек на можноста, накратко, херој. Невозможната ситуација, моментот на слобода, невозможната селекција, го дефинираат нашиот свет во времето на неговите потреси.

Собата го преминува пејзажот, го искоренува паметот, ја вкаменува визијата. Сив филм се топи од очите и тече низ образите. Збогум.

Модерниот живот е патување со автомобил. Патниците се менуваат во нивните засмрдени седишта, или менуваат автомобил по автомобил, подложни на непрестана преобразба. Неизбежниот напредок е направен напрам почетокот (нема разлика на границите), како што процепуваме низ грдовите, чиишто расцепени позадини покажуваат движечки слики од прозорци, знаци, улици, згради. Понекогаш другите возила, затворени светови, вакууми, патуваат понатака само за да се движат напред или да да пропаднат целосно назад.

Уништи ги сите покриви, ѕидови, погледни во сите соби одеднаш.

Од воздухот ги заробивме во замка боговите, со боговите сезнајниот поглед, но без нивната моќ да се биде внатре во разумот и градовите како што тие можат летајќи горе.

30сти Јуни. На сончевиот покрив. Тој се буди одненадеж. Во тој миг авион од воздухопловната база ползи на тивкото синило. На плажата децата пробуваат да скокнат на неговата брзодвижечка сенка.

Птица или инсект се струполува во собата и не може да го најде прозорецот. Поради тоа што тие не знаат за “прозорци“.



Осите, одржувајќи растојание со стаклото,

Одлични танчарки

Непристрасни, без желба

За надвор.



Соба од мрежа за инсекти

Го чита речникот на љубовта

На зелена светлост

Од скапано месо.

Кога луѓето ги замислиле градбите,

И се затвориле себеси во соби,

Најпрвин дрва и пештери.



(Прозорците работат во две насоки, огледалата во една).



Никогаш нема да може да пречекориш преку огледалото,

Или да препливаш преку прозорецот.



Го лечат слепилото со плуканица од проститутка.



Во Рим, проститутките биле изложувани на покривите над јавните патишта поради сомнителната хигиена на лабавата толпа народ чијашто потенцијална страст го загрозувала кревкиот поредок на моќта. Дури е спомнато дека дури и видни дами, маскирани и голи, понекогаш се понудувале пред заврзани очи на случајно избрани заради лично задоволство и сопствена возбуда.

Помалку или повеќе, сите сме заболени со психологијата на воајерот. Не стриктно во клиничка или криминална смисла, но во потполност физички и емоционален став наспрам светот. Кога и да пробаме да ја прекинеме оваа клетва на пасивноста, нашите акции се сурови и неспретни и генерално обсцени, налик крипав кој заборавил како да се движи.

Воајерот, ѕиркачот, е мрачен комичар. Тој огадува во сопствената темна анонимност, во неговата тајна наезда. Тој е јадно осамен. Но за чудо, тој е способен од истава оваа тишина и криење да создаде партнер од секој во неговиот видокруг. Ова е неговата закана и моќ.

Не постојат стаклени куќи. Штитниците се навлечени и “реалниот“ живот започнува. Одредени активности се невозможни на отворено. И овие тајни случувајна се играта на воајерот.Тој ги демне со небројната војска очи – како девственото забележување на Божеството кое гледа се. “Ама баш се?“ прашува детето. “Да, се“, тие одговараат, и на детето му преостанува да се бори со оваа божествена пренаметливост.

Воајерот е мастурбатор, огледалото е негов беџ, прозорецот е негов плен.

Итноста да се стапи во контакт со “Надворешното“, преку апсорбција, интеризација. Јас нема да излезам, вие морате да влезете во мене. Во мојата утроба-градина од кадешто јас ѕиркам нанадвор. Кадешто јас можам да конструирам универзум, внатре во главата, соперник на реалното.

Таа вели, “Твоите очи се секогаш црни“. Зеницата се отвара да го одмери објектот на визијата.

Сликите се појавуваат поради недостаток. Недостаток од “пријателски пространства“. Градите се отстранети и лицето ја покажува својата ладност, љубопитност, сила, и своето несфатливо присуство.

Можеш да уживаш во животот оддалеку. Можеш да ги погледнеш работите но да не ги вкусиш. Можеш да ја погалиш мајката но само со поглед.

Не можеш да ги допреш овие фантоми.

Француска табла. Солитер. Си дели себеси една рака. Ги превртува сликите од минатото во бесконечна пермутација, сече и почнува. Ги подредува сликите повторно. И повторно ги подредува. Оваа игра ги открива клиците на вистината, и смртта.

Светот постанува наизглед бесконечен, или можно конечен, игра со карти. Комбинации слики, пермутации, од тоа е создадена светската игра.

Посед на богатство, лишеност од ризик, стерилност на дното. Со сликите нема појдовна опасност.

Muybridge ги добиваше неговите животински субјекти од Филаделфиската Зоолошка Градина, машките изведувачи пак, од Универзитетот. Жените беа професионални уметнички модели, исто така актерки и танчарки, парадирајќи голи пред 48 камери.

Филмовите се збирка мрви слики на кои им е направено вештачко осеменување.

Филмските гледачи се тивки вампири.

Киното е нај тоталитарно во однос на уметноста. Сета енергија и чувство се вшмукуваат во черепот, церебрална ерекција, черепот набрекнува од крв. Калигула посакуваше еден врат за сите негови субјекти, така што би го погубил кралството со само еден удар. Киното е овој преобразувачки агент. Телото постои заради очите; постанува сува потпора на овие два бисери.

Филмот дарува некаква лажна вечност.

Филмот е зависен од останатите и те носи до останатите. Киното е новитет, научна играчка, се додека работното тело нагомилува дотаму да може да создаде испрекинат друг свет, моќна, бескрајна митологија во која може да се нурне по воља.

Филмовите ја имаат илузијата на безвременост одгаена од нивното често, непопустливо прикажување.

Апелот на киното се заснова на стравот од смртта.

Модерниот Исток го креира најсјајното тело на филмот. Киното е нова форма на древната традиција – претставата со сенки. Дури и нивниот театар е нејзина имитација. Родена во Индија или Кина, претставата со сенки е подредена со религиозниот ритуал, поврзана со прославите на кремација на мртвите и смртта.

Погрешно е да претпоставиме, како што некои направија, дека киното припаѓа на жените. Киното е создадено од човекот и за утеха на човештвото.

Претставите со сенки изворно биле рестриктирани за машката публика. Човекот можел да ги гледа овие претстави од било која страна на екранот. Но подоцна кога жената го добива правото да присуствува на овие претстави, нејзе и е дозволено да ги гледа само сенките.



Машките гениталии се мали лица

Формирајќи тројство крадци

Христоси

Татковци, синови и духови.



Нос виси над ѕидот

И две полу очи, тажни очи, неми и беспомошни, ја мултиплицираат

Бескрајната рунда победи.



Овие суви и тајни триумфи, борбите

Во шталите и платените затвори,

Прославувајќи ги нашите ѕидови

И спалувајќи ја нашата визија.



Хоророт на празното место ја пропагира жигосаноста на личните места.



Kynaston's Bride

Можеби не се гледа

Но мирисот на нејзиното месо

никогаш не е далеку.

Пијаната толпа го сруши апаратот, а шоуменот Mayhew, се изложува на Islington Green, изгорени сосе неговиот цимер внатре.

Во 1832, Гропиус го изненади Париз со неговата Плеорама. Публиката се претвори во бродски екипаж втурнат во битка. Оган, писоци, морнари, потонување.

Роберт Бејкер, Артист од Единбург, одлежувајќи затворска казна заради долгови, бил понесен од ефектот на светлината која минувала низ решетките на ќелијата дури читал весник, и од ова забележувајне ќе ја инвентира првата Панорама, конкавна, соодветна слика на градот.

Овој изум наскоро е заменет од Диорама, на која и е додадена илузијата на движење со помош на поместување на собата. Дагеровата Лондонска Диорама сеуште стои во Регентовиот Парк, ретка преживеала од останатите, поради тоа што овие претстави зависеле од вештачко осветлување, произведено од ламби или плински апарати, и скоро секогаш завршувале во пламен.

Фантазмагорија, волшебната светилка, спектакл без субстанца. Достигнување комплетно сетилно искуство со помош на звуци, мириси, светлост, вода. Може да дојде време кога ќе пробаме да ја повикаме сензацијата на дождот во Метеоролошки Театар.

Киното се разви во два правци.

Првиот е спектаклот. Како и Фантазмагоријата, негова цел е креација на потполна замена на сетивниот свет.

Другиот правец е peep show-то, коешто тврди дека неговиот домен – е еротското и непорокливото обсервирање на реалноста, и имитација на клучалката на воајерот, или прозорецот, без потреба од бои, звуци, величественост.

Киното ги открива своите основни афинитети, не со сликање, литература, или театар, ами со популарните диверзии – стрипови, шах, Француски Тарот дек, магазини и тетовирање.

Киното не потекнува од сликањето, литературата, скулптурата, театарот, туку од древното популарно волшебништво. Тоа е современа манифестација на развојот на историјата на сенките, насладување на подвижни слики, верба во магија. Неговиот колосек е испреплетен од раните почетоци со Свештеници и враџбини, призивање на фантоми. Отпрвин со помош на стакло и оган, човекот повикувал од мракот тајни посети од областите закопани под разумот. Во овие сеанси, сенките се духови кои пазат од лошото.

Гледачот е умирачко животно.

Призиваат, ублажуваат, ги отеруваат Мртвите. Сека ноќ.

Преку вентрилоквизам, гестови, игра со предмети, и сите ретки варијации на телото во просторното, шаманот го објавува “патувањето“ на неговата публика која ја споделува сеансата.

Во сеансата, шаманот е водач. Тмурна паника, намерно предизвикана преку дроги, пеење, танцови, го фрла шаманот во транс. Сменет глас, конвулзивно движење. Се однесува како лудак. Оваа професионална хистерија, избрана прецизно за нивните психички склоности, некогаш била на цена. Шаманот е посредник помеѓу човекот и духовниот свет. Неговото ментално патување е основа на религиозниот живот на племето.

Принцип на сеансата: да се излечи некоја болест. Расположението може да ги поузда луѓето фрлени во некое историско случување или умирајќи во лош видокруг. Тие бараат спасување од пеколот, смрт, судија. Бараат опседнување, посета од боговите и моќите, нова победа за животниот извор од демонското опседнување. Лекот се екстрахира од екстазата. Да се излечи болката или да се превентира за нејзино непосетување, да се ревирализира болниот, да се врати украденото, душата.

Погрешно е да се претпостави дека на уметноста и е потребен набљудувач за да би постоела. Филмот оди понатака без ниедно око. Гледачот не би можел да постои без него. Тој го осигурува неговото постоење.

Случката/настанот во чијшто етер е претставена соба полна луѓе која се гледа преку вентилацискиот одвод го прави воздухот како материја глумец. Негов агент, или инџектор, е артистот кој ја креира изведбата за да сведочи за него. Луѓето се сметаат себеси за публика, додека сами помеѓу себе глумат, додека воздухот рецитира поеми сам за себе, користејќи го човечкото тело како медиум. Ова ја приближува психологијата на оргијата додека останува во границите на Играта и нејзините бескрајни пермутации.

Целта на случувањето е да ја излечи досадата, да ги испере очите, да направи детска реконекција со животниот поток. Најниска и најширока цел е пурификација на перцепцијата. Случувањето се труди да ги ангажира сите сетила, целосно телото, и да придобие целосна одговорност во ликот на традиционалната уметност чијшто фокус се има ограничено на влезниот канал на сензациите.

Мултимедиите се непроменливо тажни комедии. Работат како шарена групна терапија, јадна средба помеѓу глумецот и гледачот, взаемна полумастурбација. На изведувачите се чини дека им е потребна нивната публика , а пак на публикава публика, гледачот би ја пронашол оваа блага скокотливост на шоута за накази или Забавен Парк, дури и попривлечна, покомплетна забава во Мексиканска катхаус.

Новајлии, ги гледаме како се движат во свилената черупка која ги возбудува нивните тела во влажните листиња и ткајат влажно гнездо од влакна и кожа.

Ова е моделот на нашиот течен свет за одмор, растворувајќи ги коските и сржта, отворајќи пори широки како прозорци.

“Странецот“ претставувал најголема злослут во старите заедници.

Метаморфоза. Објектот е отсечен од неговото име, навики, асоцијации. Одделен, постанува нешто, во и за себе. Кога оваа дезинтеграција во чистата егзистенција на крај ќе се заврши, објектот е слободен да постане бескрајно билошто.

Субјектот вели “Гледам најпрвин многу ствари кои танцуваат...потоа постепено се се поврзува.

Објектите какви што постојат во времето, бистрото око и камерата ни ги даваат. Неискривени од “гледањето“.

Кога таму сеуште нема никакви објекти.

Раните филмаџии, кои – како и алхемичарите – се насладувале на своеволната опскурност околу нивната вештина, со цел да да ги засенат нивните вештини од профаниот набљудувач.

Оддели, прочисти, спој наново. Формулата на Арс Магна и нејзиниот наследник, киното.

Камерата е андрогена машина, механички хермафродит.

Во неговата реплика алхемичарот ја повторува работата на Природата.

Неколкумина би сакале да го одбранат ставот дека Алхемијата е “Мајка на Хемијата“, и овие би биле збунети од нејзината вистинска цел – ракувањето и уметноста со металите. Алхемијата е еротска наука, инволвирана во закопаните аспекти на стварноста, насочена кон прочистување и трансформирање на целокупното битие и материја. Нема да спомнам дека материјалните операции се напуште

напуштени засекогаш. Адептите се придржуваат и за мистичиот и за физичкиот труд.

Алхемичарите откриле дека сексуалните активности на човекот кореспондираат со креацијата на светот, со растењето на растенијата и со минералните формации. Кога тие ќе забележат унија на дождот и земјата, тие гледаат во нејзе еротичко чувство, поврзување. И ова досега до сите полиња на материјата. Тие можат да ја насликаат љубовта на хемикалиите и ѕвездите, романсата на камењата, или плодноста на огнот.

Чудни, плодни коренспонденции сетува алхемичарот во неверојатните подредби на битието. Помеѓу човекот и планетите, растенијата и гестовите, зборовите и времето. Овие вознемирувачки врски: детинскиот плач и ударот од свила; звук во увото и појавувањето на пес во дворот; женска глава наведена во сон и танцувањето на канибалот; ова се врските кои го транцедентираат стерилниот сигнал на “волната“ монтажа. Оваа распределба на објектите, звуците, акциите, боите, оружјата, раните, и одорите сјае на нечуен начин, на невозможен начин.

Филмот е ништо кога илуминацијата на неговиот ланец од настани нема да предизвика еден иглин убод во месото да повика експлозија во странскиот капитал.

Киното не враќа кон анимата, кон религијата на материјата, која дава на секоја ствар специјална божественост и се огледува бог во секоја ствар и битие.

Киното, наследник на алхемијата, последна од еротските науки.



Окружен Владетел на Телото

Бали Бали танчарки

Нема да ми го срушат храмот.



Истражувачи

Впиени очи во главата.



Розев телесен крст

Таен ток

Го контролира неговото протекување.



Борачи

Во телесна тежина танцуваат

И музика, мимезис, тело.

Пливачи

Го разонодуваат ембрионот

Слатка опасна верба плута.



Лордови. Настаните заземаат место позади нашето знаење или контрола. Нашите животи се одживеени наместо нас. Можеме само да пробаме да ги поробиме останатите. Но постепено, посебни перцепции се развиени. Идејата на “Лордовите“ поприма облик. Би требало да ги вброиме на траката набљудувачи кои го обиколуваат лабиринтот за време на нивната мистериозна ноќна пројава. Лордовите имаат тајни влезови, и тие познаваат трикови. Но тие се оддаваат себеси на помалку важни начини. Премногу блесок светлост во окото. Погрешен гест. Предолг и премногу љубопитен поглед.

Лордовите не смилуваат со слики. Ни даваат книги, концерти, галерија, шоуа, кина. Посебно кината. Преку уметноста не збунуваат и не ослепуваат во нашето ропство. Уметноста ги украсува ѕидовите на затворските ѕидови, не држи тивки, не одвраќа и не прави индиферентни.



Еднолични лавови навикнат на плажи.

Универзумот клечи во мочуриштето

љубопитно да го пронајде сопственото ранливо место



Пород на пропаѓање

Во огледалото на човечката свест.



Отсутно и напукано огледало, апсорбер,

Пасивно на штогод да го посети

И да го задржи неговото внимание.



Врата за излез на другата страна,

Душа на чекор до ослободување.



Сврти ги огледалата кон ѕидот

Во куќата на новата смрт.

да се заблагодарам на другарм ми Стеф ( Аха нокри ) за преводот . инаку да ова е од Џим морисон .. сите знаеме дека пишувал книги и поезија но никој не читал па еве видете го ова. малку е тешко за разбиранје и свакање . впрочем како и текстовите на доорс .сепак вреди да го прочитате

Eternal lovers

By Bobette Bryan



Memories come sharply, strongly
Mingling with myth and lore,
You bow and sigh then call me, vowing,
“We are one forevermore”


Roses gathered, gently, softly,
A shocking red against my grave.
You place them there, then whisper, sighing,
“We are one forevermore”


Tear drops falling, quickly, briskly,
Forming streams of icy grey.
You say you love me, and I think, yearning,
We are one forevermore


Grey mist rising thickly, darkly,
Dancing around the man in black.
I circle you, and you hear me, crying,
“We are one forevermore”


My form appearing, swiftly, vividly,
Pleasing you with my gown of white.
I stand beside you, and you smile, saying,
“We are one forevermore”


Hand extended, lovingly, adoringly
Shuddering with expectant bliss,
You touch me, and we tremble, singing,
“We are one forevermore”


In your arms, gladly, hotly,
Shocking emotion sears my soul.
We dance as specters watch us, humming,
They are one forevermore.

Romeo & Juliet – Dire Straits, (The Killers)

A lovestruck romeo sings a streetsus serenade
Laying everybody low with me a lovesong that he made
Finds a convenient streetlight steps out of the shade
Says something like you and me babe how about it ?

Juliet says hey its romeo you nearly gimme a heart attack
Hes underneath the window shes singing hey la my boyfriends back
You shouldnt come around here singing up at people like that
Anyway what you gonna do about it ?

Juliet the dice were loaded from the start
And I bet and you exploded in my heart
And I forget the movie song
When you wanna realise it was just that the time was wrong juliet ?

Come up on differents streets they both were streets of shame
Both dirty both mean yes and the dream was just the same
And I dreamed your dream for you and your dream is real
How can you look at me as if I was just another one of your deals ?

Where you can fall for chains of silver you can fall for chains of gold
You can fall for pretty strangers and the promises they hold
You promised me everything you promised me think and thin
Now you just says oh romeo yeah you know I used to have a scene with him

Juliet when we made love you used to cry
You said I love you like the stars above Ill love you till I die
Theres a place for us you know the movie song
When you gonna realise it was just that the time was wrong juliet ?

I cant do the talk like they talk on tv
And I cant do a love song like the way its meant to be
I cant do everything but Id do anything for you
I cant do anything except be in love with you

And all I do is miss you and the way we used to be
All do is keep the beat and bad company
All I do is kiss you through the bars of a rhyme
Julie Id do the stars with you any time

Juliet when we made love you used to cry
You said I love you like the stars above Ill love you till I die
Theres a place for us you know the movie song
When you gonna realise it was just that the time was wrong juliet ?

A lovestruck romeo sings a streetsus serenade
Laying everybody low with me a lovesong that he made
Finds a convenient streetlight steps out of the shade
Says something like you and me babe how about it ?

и мене ми е уба последнава, оваа од Dire Straits

I can write the saddest poem of all tonight.

Write, for instance: "The night is full of stars,
and the stars, blue, shiver in the distance."

The night wind whirls in the sky and sings.

I can write the saddest poem of all tonight.
I loved her, and sometimes she loved me too.

On nights like this, I held her in my arms.
I kissed her so many times under the infinite sky.

She loved me, sometimes I loved her.
How could I not have loved her large, still eyes?

I can write the saddest poem of all tonight.
To think I don't have her. To feel that I've lost her.

To hear the immense night, more immense without her.
And the poem falls to the soul as dew to grass.

What does it matter that my love couldn't keep her.
The night is full of stars and she is not with me.

That's all. Far away, someone sings. Far away.
My soul is lost without her.

As if to bring her near, my eyes search for her.
My heart searches for her and she is not with me.

The same night that whitens the same trees.
We, we who were, we are the same no longer.

I no longer love her, true, but how much I loved her.
My voice searched the wind to touch her ear.

Someone else's. She will be someone else's. As she once
belonged to my kisses.
Her voice, her light body. Her infinite eyes.

I no longer love her, true, but perhaps I love her.
Love is so short and oblivion so long.

Because on nights like this I held her in my arms,
my soul is lost without her.

Although this may be the last pain she causes me,
and this may be the last poem I write for her.

Pablo Neruda

DAVE MATTHEWS BAND - Grey Street Lyrics

Oh look at how she listens
She says nothing of what she thinks
She just goes stumbling through her memories
Staring out on to Grey Street.
She thinks, "Hey, how did I come to this?"
I dream myself a thousand times around the world
But I can't get out of this place.
There's an emptiness inside her
And she'll do anything to fill it in
But all the colors mix together - to grey
And it breaks her heart
How she wishes it was different
She prays to God most every night
And though she swears it doesn't listen
There's still a hope in her it might
She says "I pray oh But they fall on deaf ears,
am I supposed to take it on myself?
To get out of this place? "
Oh There's a loneliness inside her
And she'll do anything to fill it in
And though it's red blood bleeding from her now
It feels like cold blue ice in her heart
When all the colors mix together - to grey
And it breaks her heart
There's a stranger speaks outside her door
Says take what you can from your dreams
Make them as real as anything
Oh It'd take the work out of the courage
But she says "Please
There's a crazy man that's creeping outside my door,
I live on the corner of Grey Street
and the end of the world."
Oh there's an emptiness inside her
And she'll do anything to fill it in
And though it's red blood bleeding from her now
It's more like cold blue ice in her heart
She feels like kicking out all the windows
And setting fire to this life
She could change everything about her
Using colors bold and bright
But all the colors mix together - to grey
And it breaks her heart
It breaks her heart
To Grey

ке ве замолам да избегнувате англиски . .. и ке ве замолам да избегнувате копи паст од други страни ви благодарам

еве нешто занимљиво...

Се умножив за да се почувствувам,
за да можам да се почувствувам самиот себеси,
требаше да почувствувам се,
и се лизнав, само се прелеав,
се разоткрив и се издадов,
во секое катче на мојата душа има олтар на рзличен бог.

Ф.Песоа

убаво убаво /. само така продлжи хипи девојко

Едгар Алан По
Гарванот


Еднаш среде полноќ една, покрај стари книги седнат,
дури водев в соба бледна со тајната ука спор,
дури дремлив тонев в скука, зачув некој тропнеж тука,
зачув некој како чука на портата однадвор.
„Некој гостин” – реков, - чука однадвор!”
Тоа сал и ниту збор.

Ах, си спомнам, многу јасно: в декемвриска вечер касна,
жарта в пепелта што згасна го засени мојот взор.
Жедно утрото го пекав; од книгите штуро чекав
спас од болот што ме штрека, бол по еден редок збор,
збор Ленора, свидна мома, тој ангелски убав створ,
Таа вечна неизгор.

А завесата од свила, в пурпур сета што се слила,
грозен шун во себе скрила. На ужас се чиниш створ!
Па срцето дури бие, јас го молам да се свие:
„Некој гост е пти се крие пред портата однадвор –
доцен гост е што се крие пред портата однадвор” –
Тоа сал и ниту збор!

Веднаш срдито се вденав, мигум својот глас го кренав:
„Човек ли сте или жена, простете е мојот збор;
врз клепкиве дремка стежна, а пак вие в ноќва мрежна
тропнавте со усет нежна на вратата однадвор” –
тоа реков, порти ширум отворив и пратив взор –
Надвор мрак и ниту збор!

Длабоко во мракот страшен долго стоев втренчен, вџашен,
сонувајќи сон незнаен ни на еден смртен створ;
Спокој секаде се свлече, мирнотија в ноќта тече,
збор единствен што се рече беше тажен, шепнат збор,
збор, Ленора, што низ ехо се врати одговор.
Тоа сал и ниту збор.

В собата штом дојдов назад, сетив: морници ме лазат,
зачув некој како чука пак со удар тап и спор.
Па си реков: „дај, ќе идам до прозорецот, да видам,
треба сигурен да бидам таен ли е некој створ!-
Да се смирам сал за малку од тропнежот однадвор”-
Вон сал ветер развигор.

Панѕурите штом ги турнав, прекумене нешто јурна,
низ прозорецот се втурна Гарван горд до темен взор.
Ни да климне глава само, ни да запре в таа штама,
но со лик на лорд ил’ дама к’о што дојде однадвор,
врз бистата на Палада, над вратата, овој створ
претна, седна и ни збор!

И со таа птица света, што пред малку тука сета
одважна и строга сета, почнав чуден разговор:
„Бувка немаш да се реси, сепак плашлива ти не си,
грозно, страшно сениште си, Брегот ноќен ти е двор –
речи, какво име носиш в Плутоновиот ти хор?”
Тој сал гракна: „Nevermore!”

Станав плен на почудица, кога таа грда птица
ја чув како зборна в мракот сосем јасен одговор!
Никој смртен жив створ вака, среде глува ноќна мрака,
не чул птица да му грака и да му праќа огнен взор –
птица или друга лишка да му праќа огнен взор
со збор еден: „Nevermore!”

Гарванот, штом седна таму, еден збор тој гракна само
в душа божем тој збор може сам да начне разговор.
Друго појќе ни да каже, ни да пафне пердув влажен,
дур не сронив мрмор тажен: „Осамен сум долго створ.
И ти како мојта Надеж исчезнат ќе бидеш створ!”
Тој сал гракна: „Nevermore!”

Изненаден, мигнум трепнав, од одветот негов сепнат,
„Сомневање нема”, шепнав, „Се` е тоа празен збор”.
Од несреќен стопан сметен, кого пропаст го сплете
и го следи уште, ете, до песните преумор,
тажачките песни, пирпев на Надежта непрегор
од вечното: „Nevermore!”

Но Гарванот грак што срони, макар тажен, в смев ме гони,
па на столот седнав сонлив со втренчен во него взор;
Врз кадифе глава веднам, но ми тежи мисла една,
мисла тажна, мисла бледна: кој е овој зловест створ?
Овој кобен страшен хишник каков ли е судботвор
со своето: „Nevermore!”

В плен на такви мисли седев, птицата со глед ја следев,
без да речам ниту еден, дури ниту еден збор;
В плен на такви мисли вивнат, понабргу потем стивнав
и врз кадифе да здивнам, се отпуштив нем и спор,
врз кадифето кај Она нема веќе к’о жив створ
Пак да седне, „Nevermore!”

Одненадеж, ми се чини, мирис воздухот да прими
божем крилни серафими кадат тамјан беспрекор;
„Страдалнику”, реков тогај, „Ова дар ти е од бога;
по ангели тој ти прати мир и непент којто мати.
Испи го и тогај мора да за заборавиш Ленора!”
грак се слушна: „Nevermore!”

„Пророку!”, му реков право, „птица ли си или ѓавол!
Сеедно е кој те пратил! Сотона ли, друг ли створ!
Полн со очај, смел ил’ злобен, дојден ваму в крајов кобен,
в дом кај што цари ужас гробен, дај ми искрен одговор:
речи, дали гилеада има цер за тој што страда?”
Тој сал гракна: „Nevermore!”

„Пророку!”, му реков право, „птица ли си или ѓавол!
Те колнам во тој што в светот владее над секој створ„
Речи и` на мој’ва душа, која јадови ја гушат,
дали повтор ќе ја гушка Ленора со љубен вор?
Дали пак во далек Еден ќе прегрне свиден створ?”
Тој сал гракна: „Nevermore!”

Нека биде тој збор сега збор разделбен, а не шега,
птицо или враже, бегај в Плутоновиот ти двор!
Не оставај пердув траги, спомени од твојте лаги,
остави ме в мисли драги, престани со твојот збор!
Од срцево извади го клунот свој, тој клун на нор!
Грак се слушна: „Nevermore!”

А Гарванот ни да претне, ниту пак за миг да летне
oд бистата на Палада, туку како кобник створ
над вратата бдее, молчи, со поспани демон-очи,
И врз подот сенка дрочи, без да гракне ниту збор;
и врз таа сенка – темна, душава, знам, веќе нема,
да се крене. „Nevermore!”

совршен е гавранот фала мери