Let Go of Your Worries

Let go of your worries
and be completely clear-hearted,
like the face of a mirror
that contains no images.
If you want a clear mirror,
behold yourself
and see the shameless truth,
which the mirror reflects.
If metal can be polished
to a mirror-like finish,
what polishing might the mirror
of the heart require?
Between the mirror and the heart
is this single difference:
the heart conceals secrets,
while the mirror does not.

The Divani Shamsi Tabriz, XIII by Jelaluddin Rumi (1207-1273)

Денови во 1903


Никогаш веќе не ги видов работите толку брзо изгубени...
поетските тие очи, тоа бледо
лице... во смрачувањето на патот...
Не ги добив никогаш веќе работите
што случајно ги сретнав
што ги напуштив толку лесно
и што потоа во агонија ги љубев.
Поетските тие очи, бледото лице,
тие усни никогаш веќе не ги добив.

Константинос Кавафис

... им беше ѓаволски тешко. Беа толку храбри што ни се кинеа срцата!
Меѓу нив беше и еден младич - умираше. Некако бргу насетувате кој ке умре,
и јас знаев дека тој умира. Си легнав на креветот, но неможев да спијам,
па слегов да го видам одделението. Не се малтретирав да ја облекувам униформата,
го облеков само фустанот и седнав до него. О Боже, Џо! Можете ли да си замислите
- одеднаш рече со детски глас: “Мамо, ти ли си?’’ Што можев да речам?
Реков: “Јас сум, мило, се’ е во ред.’’ А потоа тој рече: “Тука ли е Џон?’’,
а јас реков; “Да, тука е некаде.’’ И почна да блада. Сакав да сторам нешто за него,
нешто посебно. Така го соблеков фустанот и легнав на креветот до него прегрнувајки го.
Престана да блада, воздивна и се припи до мене ...

The most merciful thing in the world, I think, is the inability of the human
mind to correlate all its contents. We live on a placid island of ignorance in
the midst of black seas of infinity, and it was not meant that we should voyage
far. The sciences, each straining in its own direction, have hitherto harmed us
little; but some day the piecing together of dissociated knowledge will open up
such terrifying vistas of reality, and of our frightful position therein, that
we shall either go mad from the revelation or flee from the light into the
peace and safety of a new dark age.

The call of Cthulhu-H.P. Lovecraft

Дворскиот шут и Венера....

Каков чудесен сон! Големиот парк смалаксува под усвитеното око на соцнето, како што младоста се подава на силата на Љубовта.

Екстазата на целата природа не се изразува ни со најмал шум; дури и водата се чини поспана.Сосем спротивно од празнувањето на луѓето, природата празнува низ тивка оргија.

Се посилна светлина ги прави предметите поблескави.Опојните цвеќиња горат од желба да се натпреваруваат со азурот на небото по јаркоста на своите бои, а жегата, истерувајќи ги во воздухот миризбите, ги извишува кон Ѕвездата, небаре осветен чад од темјан.

Сепак и во оваа сеопшта радост, јас забележав едно натажено суштество...

Во нозете на една гигантска скулптура на Венера, стои еден од оние неприродни шутови, еден од оние доброволци шегобијци задолжени да развеселуваат кралевите кога ќе ги обземи Здодевноста или грижата на Совеста.Нагрден со светкава и смешна облека, со рогови и ѕвончиња на главата сиот згрчен до пиедесталот, тој ги крева очите полни со солзи кон бесмртната Божица.

А очите му зборуваат : - Јас сум последното и најосаменото од сите човечки суштества, лишен од љубов и пријателство и поради тоа подолен и од најдолното животно.Па сепак, и јас сум создаден да ја чуствувам и сфаќам бесмртната Убавина.Ах, Божице!Имај милост на мојата тага и занес

Но, неумоливата Венера со своите мермерни очи гледа некаде далеку...

Шарл Бодлер, Сплинот на Париз

Бодлер не го викаја на овај...?

Печатна грешка..не сум ја забележал...

Зато јас сум тука за да те поправам, не замерувам...

Анте Поповски:
Од сина тишина зборови



Од сина тишина создавав зборови
и од зборови Те создавав Тебе
Те поведов низ младоста, низ цел живот
една по една да ги собираме трошките
на кои постапно се распаѓавме.

Сега, легнувајќи во самите корени
на новиот век
се загледуваш во мене
и ги згаснуваш една по една
ѕвездите во моите очи.
Така, обезѕвезден, влегувам во предел
на света бессоница,
во предел на морничав студ.

О, поезијо, девојко со вкус на вечност.

Ацо Шопов


ВО ТИШИНАТА

Ако носиш нешто неизречено,
Нешто што те притиска и пече,
Закопај го во длабока тишина –
Тишината сама ќе го рече.

толку малку зборови, толку многу вистини!

П.С. оваа строфа е наводно продолжение на славните стихови:

`Она раѓа исти наслутувања,
тивко бодри и тивко нажалува,
и еднакви мисли,доживувања,
во срцето и умот распалува. `

Љубов

Не иди зашто жалосна би била,
и колку да те копнеам - се ледам.
Што младоста во темен неповрат скрила
ме влече назад со измамна сила,
но зар со подбив тоа да го гледам.
Сум сакал, сета цибрина ме свила,
не иди љубов, жалосна би била.


Блаже Конески

THE BLIND WEBSTER

It is not necessary to understand; it is enough to
adore.
The god may be of clay: adore him; he becomes
GOD.
We ignore what created us; we adore what we create.
Let us create nothing but GOD!
That which causes us to create is our true father and
mother; we create in our own image, which is theirs.
Let us create therefore without fear; for we can
create nothing that is not GOD.

Book of Lies, A.C.

...Захирот беше врска со се' што се пренесуваше од генерација на
генерација, ниедно прашање не оставаше без одговор, го окупираше целиот
простор, никогаш не дозволуваше да се соочиме со можноста дека работите
се менуваат.
Се чинеше дека семоќниот захир се раѓа во секое човечко суштество и се
засилува во текот на неговто детство, ги наметнува своите правила кои
од тој миг мора да се следат:
Поинаквите луѓе се опасни, му припаѓаат на друго племе, ги сакаат нашата земја и нашите жени.
Мораме да се жениме, да раѓаме деца, да го продолжуваме видот.
Љубовта е мала, доволна е само за еден човек, и внимавајте! секој обид
да речеме дека срцето е поголемо од тоа се смета за проколнат.
Кога се жениме, стекнуваме право да ги поседуваме телото и душата на партнерот.
Мораме да се занимаваме со нешто што го мразиме зашто сите сме дел од
едно организирано општество и, кога сите би го правеле тоа што сакаат
светот не би напредувал.
Мораме да купуваме накит - тој не' идентификува со нашето племе, како
што пирсингот ги идентификува членовите на некое друго племе.
Мораме да бидеме забавни и да ги гледаме со иронија луѓето што ги
изразуваат своите чувства - за племето е опасно ако дозволи еден од
членовите да ги изрази своите чувства.
Мораме колку што е можно повеќе да избегнуваме да велиме "не", зашто
повеќе не' сакаат кога велиме "да" - а тоа ни овозможува да преживееме
на негостољубивото подрачје.
Поважно е што мислат другите отколку што чувствуваме ние.
Никогаш не предизвикувајте скандали, тоа може да го привлече вниманието на некое непријателско племе.
Ако се однесувате поинаку, ќе ве истераат од племето, зашто може да ги
заразите и другите и да го уништите она што е создадено со тешка мака.
Мораме да размислуваме како да живееме што подобро во новите пештери, а
ако не знаеме точно како, да викнеме декоратор кој ќе стори се' што
може за да видат другите дека имаме вкус.
Мораме да јадеме три пати дневно, дури и ако не сме гладни; мораме да
постиме кога не можеме да се собереме во калапите на убавината, дури и
да гладуваме.
Мораме да се облекуваме според модата, да водиме љубов, независно од
тоа дали сакаме или не, да убиваме од името на границите, да сакаме
времето да летне, а пензијата брзо да стигне, да избираме политичари,
да се жалиме поради животните трошоци, да ја менуваме фризурата, да ги
проколнуваме оние што се поинакви, да одиме на верски култ во недела,
или во сабота, или во петок, во зависност од верата, таму да се молиме
за проштавање на гревовите, да бидеме горди затоа што ја знаеме
вистината и да го презираме другото племе затоа што почитува лажен бог.
Нашите деца мораат да продолжат по нашите стапки, затоа што сме постари и го познаваме светот.
Секогаш мора да имаат универзитетска диплома, дури и ако никогаш нема
да се занимаваат со она што други ги присилиле да го студираат.
Да учат непотребни работи, но кои некој ги прогласил за важни: математика, тригонометрија, законот на Хамураби.
Никако не смеат да ги растажат своите родители, дури и да мораат да се откажат од се' што сакаат.
Музика да слушаат тивко, да зборуваат тивко, да плачат во аголот, зашто
ја сум семоќниот захир, јас ги диктирам правилата на играта,
растојанието меѓу железничките шини, кажувам што е успех, како се сака,
колкава е наградата....

"Захир" - Пауло Коелјо

Браво дорс... добар избор многу добар извадок со мнооогу реална содржина... БРАВО!!!

"Требаше да не го слушам, ми се довери еден ден, цвеќињата никогаш не треба се слушаат. Тие треба само да се гледаат и да се мирисаат. Моето цвеќе ја намирисуваше мојата планета, но јас не знаев да уживам во тоа. А работата околу трнчињата што толку ми здодеваше, всушност требаше да ме развеселува...."
Тој ми го довери и уште ова:
"Тогаш јас ништо не умеев да разбирам. Требаше да судам за него по делата, а не по зборовите. Тоа ме намирисуваше и освежуваше. Не требаше никогаш да избегам од него. Требаше да ја насетам неговата нежност зад оние малечки итрини. Цвеќињата се толку настраничави! Но јас бев мноогу млад за да знам да сакам"

Малиот Принц - Антоан де Сен-Егзипери

„Со крик летаат птиците преку црното небо, луѓето молчат, крвта ме боли од чекање...“

од "Дервишот и смртта" од Меша Селимовиќ. Реченицава беше употребена и во култниот филм на Милчо Манчевски, "Пред дождот".

Poor mankind! To what standpoint have you raised the happiness of man? Has there ever been an age which has counted so many victims to humanity as the present? Has there ever been an age in which immorality and egotism have been greater or more dominant than in this one? The tree is known by its fruits. Mad men!

With your imaginary natural reason, from whence have you the light by which you are so willing to enlighten others? Are not all your ideas borrowed from your senses which do not give you the reality but merely its phenomena?Is it not true that in time and space all knowledge is but relative? Is it not true that all which we call reality is but relative, for absolute truth is not to be found in the phenomenal world. Thus your natural reason does riot possess its true essence, but only the appearance of truth and light; and the more this appearance increases and spreads, the more the essence of light inwardly fades, and the man confuses himself with this appearance and gropes vainly after the dazzling phantasmal images he conjures.

The philosophy of our age raises the natural intellect into independent objectivity, and gives it judicial power, she exempts it from any superior authority, she makes it voluntary, converting it into divinity by closing all harmony and communication with God; and this god Reason, which has no other law but its own, is to govern Man and make him happy! . . .

. . . Darkness able to spread light! . . . Death capable of giving Life! . . .

The truth leads man to happiness. Can you give it?

That which you call truth is a form of conception empty of real matter, the knowledge of which is acquired from without and through the senses, and the understanding co-ordinates them by observed synthetic relationship into science or opinion.



Oh! if only natural man, that is, sensuous man, would only learn to see that the source of his intelligence and the incentive of his will are only his individuality, he would then seek interiorly for a higher source, and he would thereby approach that which alone can give this true element, because it is wisdom in its essential substance.